मुंबई ते गोवा : आमची अविस्मरणीय नाईट ड्राईव्ह
मी आणि माझा मित्र रितेश आम्ही ३ दिवसांची गोवा ट्रिप ठरवली होती. या प्रवासासाठी आम्ही रितेशची फोर्ड इकोस्पोर्ट घेऊन जाण्याचे निश्चित केले. आम्हा दोघांनाही ड्रायव्हिंगची आवड असल्यामुळे प्रवासात आलटून-पालटून गाडी चालवायची असे आधीच ठरले होते.
ऑफिस संपल्यानंतर संध्याकाळी ७ वाजता मी कांजूरमार्ग स्टेशनबाहेर पोहोचलो. रितेश आधीच गाडीसह माझी वाट पाहत उभा होता. मी माझी बॅग डिकीत ठेवली आणि आम्ही प्रवासाला सुरुवात केली. सुरुवातीला गाडी रितेश चालवत होता आणि मी बाजूच्या सीटवर बसून गप्पांचा आनंद घेत होतो.
आमचा मार्ग ठरलेला होता – पुणे, सातारा, मलकापूर आणि त्यानंतर अनुस्कुरा घाटातून खाली उतरून पाचलमार्गे राजापूर येथे मुंबई-गोवा महामार्गाला मिळायचे आणि पुढे गोव्याकडे निघायचे.
प्रवासाची सुरुवात
पनवेल येथे आम्ही जेवणासाठी थांबलो आणि गाडीची पेट्रोल टाकी फुल करून घेतली. त्यानंतर पुणे एक्सप्रेसवेवर गाडीने वेग पकडला. रितेशची ड्रायव्हिंग अतिशय वेगवान पण तितकीच सुरक्षित होती. तो गाड्या कशा सहजपणे ओव्हरटेक करत होता हे मी बारकाईने पाहत होतो.
खंडाळा घाट पार करून आम्ही पुण्याच्या पुढे आलो. एका टोल नाक्याजवळ चहा पिण्यासाठी थांबलो. बाहेर प्रचंड थंडी होती. गरमागरम चहाचा आस्वाद घेतल्यानंतर मी ड्रायव्हिंग सीटवर बसलो. सीट आणि मिरर व्यवस्थित करून गाडी सुरू केली.
फोर्ड इकोस्पोर्ट चालवायला मला नेहमीच खूप आवडायची. याआधी हरिहरेश्वरच्या ट्रिपमध्ये मी ही गाडी थोडी चालवली होती. पण यावेळी रात्रीचा लांब पल्ल्याचा प्रवास आणि त्यातही महामार्गावर गाडी चालवण्याचा अनुभव मिळणार होता. त्यामुळे मी खूप उत्साहित होतो. मजबूत बांधणी आणि दमदार इंजिनमुळे ही गाडी चालवताना वेगळाच आत्मविश्वास मिळत होता.
मलकापूर आणि अनुस्कुरा घाटाचा निर्णय
सातारा पार केल्यानंतर आम्ही मलकापूर फाट्यावर आलो. तिथे एका छोट्याशा चहाच्या टपरीजवळ गाडी पार्क करून पुन्हा चहासाठी थांबलो. त्या वेळी पहाटेचे साधारण ३ ते ४ वाजले होते. रस्त्यावर फारशी वर्दळ नव्हती. एखादी-दुसरी मोटारसायकल सोडली तर परिसर पूर्ण शांत होता.
चहा पिताना आम्ही टपरीवाल्यासोबत गप्पा मारत होतो. त्याच वेळी पुढे अनुस्कुरा घाट उतरायचा की इथेच थोडा वेळ विश्रांती घ्यायची यावर चर्चा सुरू होती. कारण त्या वेळेला घाट उतरायचा म्हणजे थोडे धाडसाचे काम होते. पुढचा रस्ता पूर्णपणे सुनसान असणार होता. काही अडचण आली तर मदतीसाठी आसपास कोणीही नसण्याची शक्यता होती.
शेवटी सावकाश पुढे निघायचे असे ठरले. मी पुन्हा गाडी चालवू लागलो. मात्र रितेशला माझी ड्रायव्हिंग थोडी रफ वाटत होती. तो अधूनमधून सूचना देत होता. त्यातच गाडीच्या उजव्या हेडलाईटमध्ये थोडा प्रॉब्लेम होता. त्यामुळे उजव्या बाजूचा प्रकाश व्यवस्थित पडत नव्हता.
शेवटी रितेश म्हणाला, “घाट मी उतरवतो, तू बाजूला बस.” आम्ही थोडा वेळ थांबून फ्रेश झालो आणि मग रितेशने स्टेअरिंग हातात घेतले. मी त्याला रस्ता दाखवण्याचे काम करू लागलो, कारण या मार्गावर मधेमधे अनेक फाटे असल्यामुळे चुकीच्या रस्त्याला लागण्याची शक्यता होती.
घाटातील अडथळा
अनुस्कुरा घाटात पोहोचल्यावर एका तीव्र वळणावर आम्हाला एक मोठा ट्रक अडकलेला दिसला. ट्रक घाट चढत होता, पण वळण घेताना त्याला अडचण येत होती. परिणामी संपूर्ण रस्ता जवळजवळ बंद झाला होता.
थोडीशी जागा शिल्लक होती. काळजीपूर्वक गाडी त्या जागेतून काढत आम्ही पुढे निघालो. हा क्षण खरोखरच थोडा थरारक होता.
पहाटेचा महामार्ग आणि झोपेचा संघर्ष
सकाळी साधारण ६ वाजता आम्ही पाचळ पार करून मुंबई-गोवा महामार्गावर पोहोचलो. आता रितेशला झोप येऊ लागली होती. मी मात्र घाटात असताना एक-दोन डुलक्या घेतल्यामुळे थोडाफार फ्रेश होतो.
रितेश बाजूच्या सीटवर बसला आणि काही वेळातच गाढ झोपला. मी एकटाच गाडी चालवत होतो. गाडीत गाणी सुरू होती आणि महामार्गावर फारशी वर्दळ नव्हती. त्यामुळे गाडी चालवण्याचा आनंद काही वेगळाच होता.
राजापूर, कणकवली आणि कुडाळ अशी अनेक ठिकाणे आम्ही झपाट्याने पार केली. गाडी साधारण ८० किमी प्रतितास वेगाने धावत होती. पण अचानक माझ्या डोळ्यांवर झोपेची एक हलकी झापड आली. क्षणभर गाडी उजव्या बाजूला सरकली.
सुदैवाने गाडी डिव्हायडरवर चढली नाही. मी तत्काळ स्वतःला सावरले, डोळे चोळले आणि गाडी पुन्हा नियंत्रणात आणली. काही अंतर पुढे जाऊन एका चहाच्या टपरीजवळ गाडी थांबवली. चेहऱ्यावर पाणी मारले, गरमागरम चहा घेतला आणि थोडा वेळ विश्रांती घेतली.
त्या क्षणी मला जाणवले की रात्रीच्या प्रवासात झोपेचा अंदाज कधीच कमी लेखू नये.
गोव्यात आगमन
थोडा वेळ विश्रांती घेतल्यानंतर आम्ही पुन्हा प्रवास सुरू केला. रितेश अजूनही मस्त झोपला होता. काही वेळातच आम्ही गोव्याची सीमा ओलांडली. तेव्हा रितेश जागा झाला कारण पुढचा रस्ता त्याला माहिती होता.
एक उजवे वळण घेत आम्ही सकाळी नेमके ८ वाजता आमच्या हॉटेलच्या पार्किंगमध्ये गाडी लावली.
तळ टिप
मुंबई ते गोवा हा आमचा नाईट ड्राईव्हचा प्रवास खरोखरच अविस्मरणीय ठरला. शांत रस्ते, थंडगार वातावरण, अनुस्कुरा घाटाचा थरार, पहाटेचा महामार्ग आणि मित्रासोबतचा प्रवास – या सगळ्यामुळे ही ट्रिप खास बनली.
गोवा तर पुढे तीन दिवस एन्जॉय करायचाच होता, पण त्या आधीचा मुंबई ते गोवा हा रात्रीचा रोड ट्रिपचा अनुभवच आमच्या संपूर्ण सहलीतील सर्वात संस्मरणीय भाग ठरला. 🚗🌙✨
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा